Politiek heeft visie nodig

Landelijk vragen politici zich af waarom mensen geen interesse hebben in politiek. Dit antwoord is niet zo ingewikkeld, maar wel pijnlijk voor de huidige politici. Men heeft geen visie maar huldigt gelegenheidsstandpunten. Op dit moment bewegen politici zich van stemmoment naar stemmoment omdat men bang is zetels, lees macht en invloed, kwijt te raken. Men is in de ban van de publieke opinie. Het meest sprekende voorbeeld nu is de PvdA, die draait zoals de wind waait. Echter, alle partijen doen dit in meer of mindere mate. De PVV van Wilders echter laat een bestendig geluid horen waardoor men zich onderscheidt. Dit trekt nu kiezers, ondanks dat niet al deze kiezers het helemaal met hem eens zijn. Een bestendig geluid staat echter niet gelijk aan het hebben van visie.

Visie is een beeld, een beschrijvend kader dat richting geeft waar je naartoe wilt. Vervolgens geeft dat je de ruimte om hier invulling aan te geven. Deze ruimte biedt mogelijkheden tot compromissen, die echter geen afbreuk doen aan de eigen visie. Visie moet niet worden verward met het innemen van standpunten; visie overstijgt standpunten totdat er aanvaardbare oplossingen zijn gevonden. Het verenigen van standpunten daarentegen zorgt vaak voor onwerkbare compromissen en/of gedoogbeleid. Het loslaten van standpunten leidt tot teleurstellingen en soms tot agressie.

Ik ben voor visie en handhaving.