Twitter in de gemeenteraad

Sociale media als Facebook, Hyves, LinkedIn en Twitter zijn enorm populair. Afgelopen raadsvergadering kwam een deel van de gemeenteraad in de gemeente Loon op Zand voor het eerst in contact met een voor sommige van hen ‘nieuw medium’: Twitter. Voor de jongere generaties een niet meer weg te denken vorm van communicatie, maar voor anderen toch iets totaal nieuws.

Iedereen gebruikt Twitter op zijn eigen manier. Ik vind het persoonlijk interessant om bepaalde mensen of thema’s te volgen van tijd tot tijd. Maar er zijn ook mensen die hun hele leven ten toon spreiden. Van wat ze ontbijten tot hoe laat ze gaan slapen en welke tv programma’s ze zitten te kijken. Van mij hoeft dat niet, maar ach, als anderen het interessant vinden of mensen willen het graag delen, laat ze.

Met de verjonging in de raad heeft ook Twitter een weg naar de raadszaal gevonden. De ene keer wordt een actueel item snel naar buiten gebracht als een beslissing genomen is. Denk bv aan beslissingen rondom de nightliner of startersleningen. De andere keer worden wat onderlinge plaagstootjes uitgewisseld. Allemaal vrij onschuldig.

Op landelijk niveau is Twitter niet meer weg te denken uit de politiek. Zo heeft onze huidige minister president Rutte ruim 6300 volgers, Jan Peter Balkenende heeft er zo’n 20.000 en Maxime Verhagen heeft er zelfs ruim 56.000. Tijdens de laatste gemeenteraadsverkiezingen was bijna 10% van de raadsleden te volgen op Twitter.

Een goede, vrij recente ontwikkeling is Twitterende wijkagenten. Dan sta je pas dicht bij je mensen, ben je zichtbaar en direct aanspreekbaar.

Maar hoort twitteren thuis in de raadszaal? De meningen zijn er over verdeeld. De een vindt het een verrijking, omdat je je achterban direct op de hoogte kunt houden van wat er zich afspeelt in de raadszaal. De ander stoort zich aan het feit dat iemand afgeleid lijkt.

Zelf hoor ik bij de eerste groep. Ik zie niet in waarom een twitterend raadslid als storend wordt ervaren. Andere raadsleden kijken ook regelmatig op hun mobiele telefoon, zitten uitgebreid onderling te overleggen of gaan simpelweg naar het toilet terwijl iemand aan het woord is. Waarom is dat minder storend? Ik kan best luisteren en typen tegelijk. En zeker als je op een bepaald onderwerp geen woordvoerder bent, zie ik het probleem niet zo. Je bent juist extra betrokken. Je berichten gaan immers over de vergadering.

Maar wat is dan storend? Het feit dat iemand afgeleid lijkt, of het feit dat hij twittert? Als het eerste het geval is dan moet je de discussie breder trekken. Dan moet je het gaan hebben over vergaderetiquette.

Wat zou dan een oplossing zijn? Alle telefoons uit? Ik gebruik mijn telefoon ook als agenda en om aantekeningen te maken bij onderwerpen. Ik heb mijn stukken digitaal op mijn telefoon staan, zodat ik met een zoekfunctie veel sneller alles gevonden heb dan in die berg papier voor mijn neus. Mag dat dan ook niet meer? En een laptop, mag dat wel? Waar trekken we de grens?

Ik denk dat de weerstand niet opgewekt wordt omdat het twitteren op zich storend is, maar omdat het onbekend is. Dan moet je het niet verbieden, dan moet je raadsleden ermee leren omgaan. Een van de grootste voordelen van Twitter is dat je je bericht kort en bondig moet houden. Iets zeggen in niet 140 pagina’s, niet eens 140 woorden, maar 140 tekens. Daar kunnen de meeste politici juist iets van leren!

We roepen allemaal steeds dat politiek weer interessant moet worden, dat we dichter bij de burger moeten staan. Steek je kop dan niet in het zand en ga met je tijd mee. Twitter is nu eenmaal iets van deze tijd. Je bent zichtbaar en mensen kunnen direct reageren. Helemaal interactief wordt het als we straks de vergaderingen in het nieuwe gemeentehuis direct kunnen streamen via internet. Dan gaat politiek misschien weer leven en raken mensen weer betrokken.